Urodził się w 1952 r. w Leningradzie (dziś Sankt Petersburg). Został ochrzczony w prawosławnej cerkwi przez swoich rodziców: Marię Iwanowną i Władimira Spirydonowicza, chociaż komunistyczne władze surowo tego zabraniały. Rodzice Putina zmarli niedawno - ojciec w sierpniu 1999 r., matka pół roku wcześniej. Władmir Putin w młodości regularnie uprawiał sport: był wielokrotnym mistrzem Leningradu w sambo(rosyjska sztuka walki) i judo. W 1975 r. ukończył studia prawnicze na Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym. Już w trakcie studiów zwerbowano go do służb specjalnych. Wkrótce został oficerem operacyjnym KGB. W Leningradzie poznał Ludmiłę Szkriebniewę - stewardessę z Kaliningradu, która później została jego żoną.

Władimir Putin spędził blisko 10 lat w Związku Radzieckim, zanim w 1985 r. oddelegowano go do Drezna w ówczesnej NRD, gdzie pracował w wywiadzie i zbierał informacje o NATO. Dziś mówi: „To była interesująca praca. Dała mi wiedzę, jak porozumiewać się z ludźmi. Nauczyłem się też odróżniać sprawy ważne od nieistotnych.” Gdy po pięciu latach pobytu we Wschodnich Niemczech, gdzie poznał m.in. Gerharda Schrödera - byłego kanclerza Niemiec, Putin powracał do Leningradu, Związek Radziecki powoli przechodził do historii. Wkrótce Leningrad ogłoszono Sankt Petersburgiem. W 1997 r. Władimir Putin napisał pracę doktorską z ekonomii w Instytucie Górnictwa w Petersburgu.

Putin w 1990 r. został doradcą ds. sytuacji nadzwyczajnych mera Leningradu. W 1991 r. w czasie trwania Puczu Jenajewa wystąpił z KGB. W latach 1992-1996 objął stanowisko wicemera Sankt Petersburga ds. kontaktów i inwestycji zagranicznych. Gdy ówczesny mer Petersburga - Anatolij Sobczak - w 1996 r. przegrał z własnym doradcą w wyborach, Putin zrezygnował z kontynuowania pracy w administracji miasta. Już w tym samym roku Anatolij Czubajs zarekomendował Putina do pracy w kancelarii prezydenta Borysa Jelcyna. Od tej chwili kariera polityczna Putina nabrała rozpędu. W 1998 r. został pierwszym zastępcą administracji Jelcyna, a przez kolejny rok, aż do sierpnia 1999 r. sprawował urząd szefa Federalnej Służby Bezpieczeństwa(dawnej KGB). Putin wkrótce zdobył sobie zaufanie prezydenta Borysa Jelcyna i „familii”, czyli jego biura politycznego złożonego z wpływowych oligarchów oraz ludzi, którzy byli mu faktycznie bliscy. Putin stał się ulubionym kandydatem na prezydenta córki i zięcia Borysa Jelcyna.

9 sierpnia 1999 r. dotychczasowy szef rządu Rosji - Siergiej Stiepaszyn, został zdymisjonowany, a nowym premierem ogłoszono Władimira Putina. Tymczasem rozpoczęła się wojna na Kaukazie. Oddziały Szamila Basajewa wkroczyły do Dagestanu z zamiarem utworzenia państwa muzułmańskiego na całym północnym Kaukazie. Nowy premier szybko pojechał odwiedzić rosyjskich żołnierzy w tym rejonie. Na miejscu podpisał też plany bojowe, czego w Rosji nie robiono od czasów radzieckich: w latach 90-tych zwykle najpierw wydawano ustne rozkazy, a w razie porażki odżegnywano się od nich. Jednak i to nie dało Putinowi zbyt wiele: na dziesięć miesięcy przed wyborami prezydenckimi na Putina zdecydowanych było głosować tylko 3% wyborców. Wskutek pozytywnego dla Rosji obrotu wojny w Czeczenii, polepszania się sytuacji ekonomicznej kraju i roli mediów, Putin szybko zdobył poparcie. Wojna w Czeczenii wywołała jednak oskarżenia o łamanie praw człowieka pod adresem Putina.

19 grudnia 1999 r. w wyborach parlamentarnych 23% Rosjan opowiedziało się za partią „Jedność”, którą utworzono zaledwie na dwa miesiące przed wyborami, a jej głównym atutem było właśnie poparcie dla Putina. Znacznie wyprzedziła ona partię Primakowa(wpływowego byłego premiera), która zajęła drugą pozycję(13% poparcia). 31 sierpnia 1999 r. Borys Jelcyn podał się do dymisji i zgodnie z rosyjską konstytucją tymczasowym prezydentem został premier. Wybory prezydenckie zostały ustalone na marzec 2000 r. Jelcyn tłumacząc swoją decyzje powiedział: „chcę odejść ładnie. Po pierwsze Rosja teraz ma dobre wskaźniki[ekonomiczne]; poprawiają się.” Jelcyn polecił pozostawić Putinowi na Kremlu tych, którzy zajmują kluczowe stanowiska. Chciał, aby w Rosji nadal władzę utrzymywała „familia”, która jednak Rosjanom kojarzyła się z oszustwami, korupcją, oligarchami, a sprawowała władzę w latach 90-tych.

Nowy prezydent pozostawił szefa administracji Jelcyna, ale na inne ważne stanowiska powołał już nowych urzędników, często znanych sobie jeszcze z czasów leningradzkich. Putin zaczął ujawniać swoją prawdziwą twarz: zlekceważył „familię”, stał się samodzielny. Bieriezowski - szara eminencja Kremla, był zmuszony nawet do ucieczki zagranicę. 26 marca 2000 r. Putin został wybrany w I turze wyborów na urząd prezydenta Federacji Rosyjskiej, uzyskując 52,9% poparcia. 4 lata później następną kadencję umożliwiły mu wybory, w których zdobył już 71,2% głosów. Od początku Putin chciał uchodzić za nowoczesnego przywódcę zorientowanego na Zachód, ale jednocześnie umacniającego władzę centralną. Mówił: „od zarania swego istnienia Rosja była państwem scentralizowanym. W gruncie rzeczy to jest coś, co tkwi w kodzie genetycznym, w tradycji i mentalności narodu.”

W obecnej tradycji Rosji więcej jest nawiązań do tradycji carskiej, aniżeli komunistycznej. Herbem jest dwugłowy orzeł, flaga - biało-niebiesko-czerwona, ale hymnem zgodnie z dekretem Władimira Putina ustalono w 2000 r. wszechrozpoznawalną, radziecką melodię A. Aleksandrowa. Według sondaży WCIOM Rosjanie uważają, że polityka Putina zmierzała do zwiększenia wpływów i roli Rosji na świecie (81%). Putin chce też zbliżenia Rosji z Zachodem (74%), ma na celu zaprowadzenie w kraju porządku (72%) i wzmocnienie władzy (70%).

W 2008 r. wręcz międzynarodową sensację wywołały pogłoski, jakoby Putin miał mieć romans z Aliną Kabajewą - rosyjską gimnastyczką, obecnie też deputowaną do Dumy. Podobne pogłoski miały się tyczyć prezenterki Pierwszego Kanału rosyjskiej telewizji - Jekateriny Andriejewej. Wkrótce okazało się, że są to jedynie fałszywe insynuacje. Co więcej, mało kto w Rosji wierzył w ich prawdziwośc, natomiast w wielu zagranicznych mediach urosły do rangi prawdy. Niedługo okazało się, że jest to plotka nowopowstałej gazety „Moskowskij koriespondient”. W dodatku śledztwo innych rosyjskich gazet wykazało, że w aferze możliwy był udział zagranicznych służb (wymieniano CIA), którym zależało na skompromitowaniu kończącego kadencję prezydenta. Władimir Putin niejednokrotnie był już obiektem zainteresowania rosyjskiej „żółtej prasy”. Cżesto ukazywał się w mediach w całkiem codziennych sytuacjach (na rybach, polowaniu, nierzadko odwiedzał zwykłych ludzi). Wiadomo też, że ulubioną grupą muzyczną byłego prezydenta jest „Lube”. Poniżej pokazujemy jedną z ulubionych piosenek byłego prezydenta Rosji.

Popularność Putina jest spowodowana m.in. tym, że w czasie całej prezydentury kontrastował ze schorowanym Jelcynem. Dzisiaj poparcie dla Władimira Putina deklaruje prawie 80% Rosjan, jednocześnie nie lubi go tylko kilka procent społeczeństwa. Główną przyczyną takiej sytuacji jest utrzymujący się od kilku lat wzrost jakości życia w Rosji. W urzędach wiesza się portrety prezydenta lub premiera (tak jak kiedyś cara, czy I sekretarza), co często budzi zdziwienie zagranicznych komentatorów. Wielu obserwatorów rosyjskiej sceny politycznej zauważa też pewną zależność między polityką Piotra Wielkiego a działaniami Władimira Putina, który zresztą niegdyś uznał Piotra I za wzór rosyjskiego władcy. Piotr Wielki uchodził nie tylko za energicznego i silnego władcę, ale także surowego i bezwzględnego cara, który nie krył swych ambicji imperialnych.

Urodził się w 1965 r. w Leningrdzie (dziś Sankt Petersburg). W młodości ćwiczył wioślarstwo, był prymusem w miejscowej szkole. W 1987 r. ukończył studia prawnicze na Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym Trzy lata później zdobył tytuł doktora nauk prawnych. Był specjalistą w dziedzinie komparastyki prawniczej - opracowywania relacji między systemami prawnymi. Wiedza ta okazała się szczególnie przydatna w Rosji czasów pieriestrojki. Po upadku ZSRR, w latach 90. Miedwiediew pracował jako wykładowca na Wydziale Prawa Uniwersytetu Państwowego w Sankt Petersburgu.

Zdobył uznanie profesora Katedry Prawa Gospodarczego - Antatolija Sobczaka, który w 1991 r. został burmistrzem Petersburga i jako swego eksperta wybrał właśnie Miedwiediewa. Z kolei na stanowisku wicemera odpowiedzialnego za kontakty i inwestycje zagraniczne obsadził Władimira Putina. Putin i Miedwiediew zachęcali do inwestycji w rejonie miasta niemieckie, szwedzkie i fińskie firmy. Ich współpraca zaowocowała wielomilionowymi kontraktami. Jednak po przegranej Sobczaka w wyborach na mera miasta ich drogi się rozeszły: Putin wyjechał do Moskwy, a Miedwiediew wrócił na uniwersytet. Jednak błyskawiczna kariera Putina w stolicy zmieniła tok wydarzeń. Putin wraz z objęciem urzędu premiera mianował swego współpracownika z Petersburga szefem kancelarii rządu. A gdy później został prezydentem, Miedwiediewa zarekomendował na stanowisko wiceszefa administracji rządu.

Miedwiediew na Kremlu zajmował się tym, na czym zna się najlepiej: poprawił setki luk w rosyjskim prawodawstwie, tak, że stało się ono „jednym z najbardziej postępowych na świecie”. W 2000 r. Miedwiediew zasiadł w Radzie Dyrektorskiej „Gazpromu”, której od 2002 r. przewodniczył. W 2005 r. zaniechał tej funkcji, stając się jednym z najbardziej wpływowych rosyjskich polityków: w listopadzie zeszłego roku został mianowany pierwszym wicepremierem Federacji Rosyjskiej. Nie ma wątpliwości, iż Miedwiediew został wypromowany dzięki sukcesom politycznym Władimira Putina.

Miedwiediewowi zlecono objęcie kierownictwa nad narodowymi projektami (ros. национальные проекты), które szybko nazwano „inwestycją w człowieka”. Idea jest prosta: 324 mld. rubli ma zostać skierowane na dotacje edukacji, medycyny i nauki. Pieniądze mają zostać zużyte zarówno na wyposażenie starych, jak i na budowę nowych centrów badawczych i medycznych. Planuje się znaczne podwyższenie pensji, dla lekarzy o 10 tys. rubli na miesiąc (czyli o ok. 1100 zł.), pielęgniarek o 5 tys. rubli (czyli o ok. 600 zł.) i wielu inych grup społecznych. Płace naukowców mają wzrosnąć dwukrotnie. Fundusze są też zarezerwowane na wsparcie wsi, program antykorupcyjny, demograficzny, gazyfikację kraju i inne. Narodowe projekty mają na celu nie tylko podwyższenie jakości życia Rosjan, ale i doprowadzenie do stymulacji wzrostu ludności. Nie da się ukryć, że Miedwiediew jako „kurator projektów narodowych” zyska dzięki nim poparcie.

Można powiedzieć, że Miewiediew zdaje się być opanowanym politykiem. W przeciwieństwie do Władimira Putina czy Siergieja Iwanowa nie był związany ze służbami KGB ani wojną w Czeczenii. Jego poglądy są jednak zbieżne z tymi prezentowanymi przez Kreml za czasów prezydentury Putina. Można więc sądzić, że będzie on kontynuował politykę reform i stabilizacji. Powodzenie Miedwiediewa z pewnością zależy od efektów narodowych projektów.

W wyborach w marcu 2008 r. wyprzedził Gienadija Ziuganowa (17,72% głosów), Władimira Żyrinowskiego (9,35%) i Andrieja Bogdanowa (1,3%), sam uzyskując 70,28% poparcia. Podobny rezultat osiągnął w Petersburgu, uzyskując 72,27% głosów. Do wyborów D. Miedwiediew wystartował pod hasłem: Razem zwyciężymy, co jest aluzją do współrządów z Władimirem Putinem, jako premierem. Nieco ponad 40 letni D. Miedwiediem został najmłodszym władcą Rosji od 1917 r., kiedy to przewodnictwo w Rządzie Tymczasowym objął 36-letni Aleksander Kierenskij. Szybko Miedwiediew stał się obiektem zainteresowania tzw. żółtej prasy (czyli rosyjskiej prasy brukowej), która dowiedziała się nawet, iż D. Miedwiediew ma około 165 cm wzrostu (tj. kilka centymetrów mniej niż W. Putin) i najbardziej lubi słuchać Deep Purple.

Pierwszy miesiąc prezydentury Miedwiediewa zaznaczył się setkami nowych projektów wniesionych do rozpatrzenia do Dumy przez swoisty tandem Putin-Miedwiediew. Za główne zadania rządów pierwszej kadencji, Miedwiediew uznał ulepszenie prawa rosyjskiego, zachętę dla małego i średniego biznesu, przezwyciężenie wysokiej inflacji (obecnie w Rosji na poziomie 8% rocznie) oraz walkę z korupcją. Tymczasem Putin jako premier za swój główny cel uznał rozwój rolnictwa. Warto zauważyć, iż, jeżeli przed wyborami mówiono o niebezpieczeństwie podporządkowania Miedwiediewa przez Putina, tak obecnie mało kto wierzy w prawdziwość tej tezy. Maj 2008 r. zaznaczył się także wieloma sukcesami w sferze pozapolitycznej - zdobyciem pucharu UEFA przez Zenit Sankt Petersburg, zdobyciem I miejsca w Mistrzostwach Świata w Hokeju na Lodzie 2008 w Kanadzie (co było zawsze chlubą ZSRR) oraz zwycięstwem Dimy Bilana w Konkursie Eurowizji, co dodatkowo poprawiło nastroje Rosjan. Ta pasja zwycięstw w ciągu zaledwie 2 tygodni dała okazję Miedwiediewowi zaprezentować się z jak najlepszej strony.

Siergiej Iwanow

Urodził się w 1953 r. w Leningradzie (dziś Sankt Petersburg). W latach 1970-75 studiował na uniwersytecie na wydziale filologii angielskiej. Stąd swobodnie porozumiewa się po angielsku i szwedzku. Następnie rozpoczął pracę w strukturach KGB i przeprowadził się do Mińska. Po powrocie do Leningradu poznał Władimira Putina (także pracującego wówczas w KGB). Od lat 80-tych pracował w wywiadzie zagranicznym: do 1985 r. w Finlandii, następnie w Kenii. Nieoficjalnie mówi się, że mógł pracować także w Wielkiej Brytanii i Szwecji, zaprzecza temu jednak sam Iwanow.

Po upadku Związku Radzieckiego rozpoczął pracę w służbach Wywiadu Zagranicznego Federacji Rosyjskiej, w trakcie kilku lat awansował aż na stanowisko Zastępcy Dyrektora Działu Europejskiego. Kiedy w 1998 r. Putin został szefem Federalnej Służby Bezpieczeństwa, mianował go swoim zastępcą. A gdy z kolei przechodził na stanowisko premiera, zarekomendował Iwanowa na pozycję Sekretarza Rady Bezpieczeństwa. Wreszcie po objęciu przez Putina urzędu prezydenta Rosji, w 2001 r. wyznaczył go ministrem obrony. Od 2005 r. Iwanow był drugim wicepremierem Federacji Rosyjskiej. W lutym 2007 r. został awansowany na stanowisko pierwszego wicepremiera i „kuratora sił zbrojnych”. Iwanowowi został powierzony szeroki zakres kompetencji, który nie ogranicza się tylko do spraw obronności kraju. Nie ma wątpliwości, że Iwanow został wypromowany dzięki sukcesom politycznym Władimira Putina. Ministrem obrony został tymczasem Anatolij Sierdiukow, podobnie jak Putin i Miedwiediew absolwent prawa uniwersytetu w Sankt Petersburgu.

Siergiej Iwanow jest bez wątpienia jednym z najlepiej rozpoznawalnych polityków w Rosji. Jego politykę zna ponad ¾ Rosjan. Wraz z Putinem wytoczył wojnę oligarchom, wyciszył konflikt w Czeczenii, gorąco poparł wielomiliardowe kontrakty handlowe na sprzedaż rosyjskiego sprzętu wojskowego do Chin, Indii, a nawet Wenezueli i Algierii. Jednocześnie zaprzeczył, jakoby Rosja sprzedawała technologie wojskowe "na prawo i na lewo". Za czasów jego urzędowania opracowano także system rakiet balistycznych, który nie tylko jest w stanie zniszczyć obiekty oddalone o kilka tysięcy kilometrów, ale sprawi, jak mówi Iwanow, że "szykowana przez Amerykanów tarcza przeciwrakietowa stanie się bezużyteczna".

Uwagę rosyjskiej żółtej prasy zwróciły też upodobania wicepremiera. Wiadomo, że jest zagorzałym kibicem moskiewskiego CSKA. Niegdyś regularnie odwiedzał mecze koszykówki i piłki nożnej tego klubu.

Josif Brodski

Urodził się w 1940 r. w Leningradzie (dziś Sankt Petersburg). Był samoukiem - mając 15 lat wyszedł w czasie jednej z lekcji i nigdy więcej już do szkoły nie wrócił. Fakt ten zmusił młodego Brodskiego do samodzielnego zdobywania wiedzy humanistycznej. Początkowo utrzymywał się z pracy w fabryce. Później imał się różnych zajęć: od pracy w prosektorium po palenie w maszynowni statku oraz uczestnictwo w wyprawach geologicznych. Zaczął pisać wiersze, które mimo że niepublikowane, zdobyły duży rozgłos wśród rosyjskich środowisk literackich, w tym Anny Achmatowej - wybitnej poetki rosyjskiej, która wspierała młodego poetę.

Brodski zadebiutował swoimi wierszami w prasie w 1962 r. Ponieważ nie był jednak zrzeszony w Związku Pisarzy Radzieckich, został ostro skrytykowany w 1963 r. na łamach gazety „Wieczernij Leningrad”. W 1964 r. został aresztowany i skazany w głośnym procesie za „pasożytnictwo” na pięć lat przymusowych robót. Na skutek nacisków zagranicznych środowisk literackich został zwolniony już po osiemnastu miesiącach pobytu w obozie pod Archangielskiem. Po zwolnieniu z obozu w 1965 r. Brodski rozpoczął naukę języka angielskiego, a także polskiego - był tłumaczem i miłośnikiem poezji Czesława Miłosza oraz Zbigniewa Herberta. Poezja Brodskiego dawała wyraz dystansu i ironii poety wobec otaczającego świata. W swojej twórczości nawiązywał również do kazań Johna Donne'a - angielskiego metafizycznego poety barokowego. Jednak Brodski nie mógł swobodnie prezentować swego dorobku literackiego w ZSRR. W latach 1966 - 1967 ukazały się zaledwie cztery jego utwory.

W 1972 r. Brodski został zmuszony do emigracji. Początkowo wyjechał do Wiednia. Ostatecznie osiadł w USA, gdzie wykładał na kilku uniwersytetach m.in. historię literatury Rosji. W 1980 r. otrzymał obywatelstwo amerykańskie, a już rok później osiedlił się na stałe w Nowym Jorku, który już wkrótce stał się jego drugim miastem rodzinnym.

Brodski nadal stawiał pytania o ład wszechświata, duszę ludzką, sens życia i śmierć. Stronił od aktualności politycznej, chociaż bezpośrednio po utracie obywatelstwa ZSRR, napisał list do Leonida Breżniewa, w którym oznajmił, że nie przestaje być poetą rosyjskim - tyle, że zmuszonym do emigracji. Brodski nie zapominał tez o rodzinnym Sankt Petersburgu - jak mówił mieście przemianowanym. W eseju „Petersburg” pisał: „Petersburg, nie mając co ze sobą począć, zastygł w swym wyglądzie XIX-wiecznego miasta, jakby pozował do zdjęcia.”. Mistrzowski portret Leningrado-Petersburga wraz ze wspomnieniami autobiograficznymi Brodskiego można znaleźć też w „Przewodniku po przemianowanym mieście” (1979) i „W półtora pokoju” (1985).

Swoją literacką oryginalnością - zarówno stylistyczną (to on na dobre wprowadził biały wiersz do literatury rosyjskiej) jak i tematyczną - zdobył uznanie światowych środowisk literackich. Poezja Brodskiego nawiązywała do form klasycznych, dorobku starożytnych cywilizacji, tradycji czerpanych z Biblii oraz myśli prawosławnej i bizantyjskiej; pisał: „z punktu widzenia świadomości im bardziej człowiek jest współczesny, tym bardziej starożytny”. W 1987 r. Brodski otrzymał Literacką Nagrodę Nobla za „uniwersalne wartości całokształtu twórczości literackiej, odznaczające się jasnością myśli i poetycką siłą”. W 1993 r. Brodski - miłośnik poezji polskiej - został wyróżniony tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Czesław Miłosz tak ocenił Josifa Brodskiego (1988 r.): „Skłonny jestem nazwać Brodskiego poetą metafizycznym w sensie, w jakim stosuje się ten przymiotnik do angielskich poetów XVII w. Stanęli oni wobec naukowego przewrotu, wobec nowej filozofii, która wszystko podaje w wątpliwość, jak pisał John Donne, wyprzedzając tym Kartezjusza”.

Dorobek literacki Brodskiego stanowiły liczne zbiory wierszy pisane po rosyjsku, a także dwa zbiory esejów po angielsku oraz jedna sztuka teatralna. Wiele z jego utworów doczekało się tłumaczenia również na język polski.

Nawet po upadku ZSRR w 1991 r., Brodski nie zdecydował się odwiedzić Rosji, mimo że był tam wielokrotnie zapraszany - w tym szczególnie do Petersburga. Zmarł w 1996 r. na zawał. Został pochowany w Wenecji na słynnym cmentarzu San Michele.

Władimir Nabokow

Urodził się w 1899 r. w Sankt Petersburgu w rodzinie arystokratycznej: ojciec pisarza był popularnym liberalnym politykiem; dziadek przez dwanaście lat zajmował urząd ministra sprawiedliwości, a wcześniej jako doradca Wielkiego księcia Konstantego był reformatorem prawa polskiego. Władimir Nabokow uczył się w elitarnej szkole Teniszewa w Petersburgu - jednej z najlepszych szkół ówczesnej Rosji.

Początki literackie Nabokowa nie rokowały wielkich nadziei. Petersburscy krytycy negatywnie ocenili jego poezję i poradzili, aby „trzymał się z daleka od literatury”. W latach 1917-1919 Nabokowowie mieszkali na Krymie. Tutaj młody Nabokow zafascynował się lepidopterologią: łapaniem i kolekcjonowaniem motyli, co później żywo oddziaływało na jego twórczość literacką i graficzną. Wskutek zdarzeń rewolucji październikowej Nabokowowie opuścili Rosję, a ich majątek został przejęty przez państwo.

Na emigracji Władimir Nabokow ukończył studia w Anglii na uniwersytecie w Cambridge, gdzie studiował filologię rosyjską i romańską. Zaczął tworzyć w języku angielskim. Po ukończeniu studiów w 1923 r. przeprowadził się do Berlina, gdzie zamieszkał w rosyjskim środowisku emigracyjnym. Mimo piętnastoletniego pobytu w Niemczech Nabokow nigdy nie porzucił swojej niechęci do tego kraju. Pisał: „Nie znałem niemieckiego, nie miałem przyjaciół wśród Niemców, nie przeczytałem też żadnej niemieckiej książki ani w oryginale, ani w tłumaczeniu”. W 1925 r. Nabokow ożenił się z Wierą Słonim - Rosjanką żydowskiego pochodzenia, także będącą na emigracji.

W 1926 i 1928 r. Nabokow wydał swoje pierwsze powieści: „Maszeńka” i „Król, dama, walet”. Przekład obu powieści na język niemiecki zaowocowało sukcesem finansowym. Jednak największą sławę przyniosła mu „Obrona Łużyna”: utwór nie tylko wybitny, ale i ogłoszony najważniejszą powieścią rosyjskiego środowiska emigracyjnego. „Obronę Łużyna” charakteryzuje nakładanie się dwóch światów: rzeczywistego i szachowego. Gdy życie Łużyna, głównego bohatera powieści, zaczyna kolidować z umiejętnościami szachowymi, wyskakuje on przez okno - matuje sam siebie.

W obliczu narastającego faszyzmu w Niemczech Nabokowowie wyjechali do Paryża. Wychowany w duchu liberalizmu i tolerancji Nabokow oznajmił: „...nigdy nie wrócę do Niemiec. To ohydny i przerażający kraj.” Po II wojnie światowej wyznał, że chce jednak jeszcze tam powrócić, ale tylko po to, aby zobaczyć byłe hitlerowskie obozy. Nigdy jednak do tej podróży nie doszło. We Francji Nabokow napisał kilka utworów po francusku i swoją pierwszą powieść po angielsku: „Prawdziwe życie Sebastiana Knighta”. Odszedł też od języka rosyjskiego, co dla środowiska rosyjskiego oznaczało zdradę rodzimej kultury. Nabokow nigdy nie wspominał też o swoim rodzinnym mieście - Sankt Petersburgu.

W wyniku ataku III Rzeszy na Francję w 1940 r. Nabokowowie uciekli do USA. Kolejne powieści Nabokowa cechował typowy dla niego filozoficzny charakter: nakładające się postacie, podwójne i potrójne tożsamości oraz słabość człowieka. W USA przez blisko dwadzieścia lat Nabokow wykładał na kilku uniwersytetach, w tym najdłużej na Cornell University. W 1945 r. Nabokowowie otrzymali obywatelstwo amerykańskie. Opublikowania w 1955 r. powieść „Lolita” przyniosła niebywałe zyski, co pozwoliło Nabokowowi zaprzestać pracy wykładowcy. Mimo początkowych problemów z cenzurą obyczajową, „Lolita” ukazała się wkrótce zarówno w USA, jak i Wielkiej Brytanii. Określenie „nieprzyzwoitej książki” zrobiło swoje i książka szybko stała się bestsellerem na rynkach światowych.

Uzyskana niezależność finansowa pozwoliła Nabokowowi przeprowadzić się na stałe do Montreux w Szwajcarii, gdzie mieszkał aż do śmierci w 1977 r. tłumacząc i pisząc kolejne powieści. Nabokow, który był początkowo twórcą rosyjskiej literatury emigracyjnej, w drugiej połowie życia stał się twórcą nowego stylu pisarskiego, opartego głównie na kulturze amerykańskiej.

Na język polski zostało przetłumaczonych prawie trzydzieści książek, pierwszą z nich, a zarazem przedostatnią powieścią autora, była „Przejrzystość rzeczy”.